بازهم ۱۷مرداد فرا رسید وتریبون مسئولین برای تمجید از فعالیت های خبرنگاران و اهمیت اطلاع رسانی بکار افتاد.
دراین یادداشت کوتاه نمی خواهم از سختیهای کار خبری و بی مهری مسئولین نسبت به آنان قلمفرسایی کنم. تنها به یک مورد اشاره می شود چراکه برای عاقل یک اشارت کافیست.
خبرنگاران طی ۵ ماه گذشته که شرایط کرونایی بر کشور حاکم شده است حتی در حساس ترین روزهای آن یعنی اسفند و فروردین پا در دهان اژدها گذاشته و گزارش های مختلفی از شیوع، فوتی ها و مهم تراز همه زحمات و تلاش وافر کادر درمانی که جانشان را در طبق اخلاص گذاشته و برای نجات جان مردم از هیچ کوششی دریغ نکردند تهیه کردند.
در روزهای نخست شیوع کرونا که مردم شوکه شده و نگرانی و اضطراب زندگیشان را مختل کرده بود و بسیاری از مسئولین و مدیران از ترس کرونا یا به کنج خانه هایشان پناه برده و یا ترک دیار کرده بودند این خبرنگاران بودند که با حضور در بیمارستان ها و مراکز تجمع و گورستان ها برای مردمی که چشم و گوششان به منابع خبری بود و با دلهره اخبار را دنبال می کردند تا بلکه خبرهای خوشی بشنوند خبر تهیه کرده و جانشان را به خطر می انداختند. در این ایام بودند خبرنگارانی که هنگام تهیه خبر کرونا گرفته و خانواده هایشان را هم مبتلا کردند.
اوایل فروردین بود که برای مصاحبه با یکی از پزشکان شهر که به درمان بیماران کرونایی می پرداخت به بیمارستان رفتم و وقتی به خانه آمدم اهالی خانه سرزنشم کردند و … اما باز هم کرونا مانع از تهیه خبر و حضور در جامعه نشد. در آن روزهای پرالتهاب که رسانه ها هم به اجبار تعطیل شدند فضای مجازی بهترین کانال اطلاع رسانی به مردم بود. تانیش نیوز هم بیشترین اطلاع رسانی و اگاهی دهی از خطرات کرونا را در فضای مجازی انجام داد. دراین اطلاع رسانی هم بنابه وظیفه ذاتی رسانه از مدیریت هایی که احتمالا در انجام وظایفشان و کنترل و پیشگیری کرونا کوتاهی کرده و یا حداقل این گونه می نمود انتقادهایی شد. انتقادهایی که حرف دل مردم بود.
در ان روزهای پرالتهاب و اضطراب که رسانه های دورکاری می کردند تعدادی از خبرنگاران مورد تهدید برخی از نهادها قرار گرفتند. واقعا دور از انصاف بود حتی اگر انتقادها به جا نبود نمی بایست با لحنی تهدید آمیز این قشر مظلوم که از جان و دل سعی می کرد حتی کنج خانه هم اطلاع رسانی به مردم را قطع نکند این چنین مورد بی مهری قرار بگیرد و تهدید شود.
بازی با جان مردم چیزی نبود که به سادگی از کنار کوتاهی های مسئولین در این مورد گذشت. مگر نه این است که مهمترین کار رسانه ها نظارت بر عملکرد نهادهاست؟
حرفها و درد دلها بسیار است که اگر بازگو شود مثنوی هفتاد من می شود. هفته خبرنگار است و حداقل به حرمت روز خبرنگار «تهدید خبرنگار ممنوع»!. روزتان مبارک همقطاران.
طیبه شایان