برای مینا نوعی عکاسی خبری فقط فشردن دکمه شاتر نیست. ایستادن در متن اتفاقات و روایت لحظه‌هایی است که شاید دیگر تکرار نشوند. او که ۱۳ سال است در این حرفه فعالیت می‌کند، معتقد است زنان عکاس اگرچه امروز حضور پررنگ‌تری در عرصه خبر دارند، اما هنوز با نگاه‌های سنتی و محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند که همکاران مرد کمتر تجربه می‌کنند.
به گفته نوعی، تفاوت عکاس زن و مرد بیش از آنکه به توانایی حرفه‌ای مربوط باشد، گاهی به شرایط حضور در میدان بازمی‌گردد با این حال زنان نیز در موقعیت‌های دشوار، از حوادث و بحران‌ها گرفته تا رویدادهای ورزشی برای ثبت تصویر تلاش می‌کنند.
او «نگاه زنانه» را نیز بخشی از هویت عکاسی می‌داند نگاهی که می‌تواند در میان یک اتفاق، جزئیات احساسی و انسانی متفاوتی را ببیند و روایت دیگری از یک حادثه ارائه دهد.
یکی از اصول مهمی که این عکاس بر آن تأکید دارد، رعایت حرمت انسان‌هاست به‌ویژه در حوادثی که پای مرگ، داغ و رنج خانواده‌ها در میان است. از نگاه او، همه واقعیت‌ها لزوماً نباید منتشر شوند و حفظ حریم خصوصی گاهی از ثبت یک تصویر مهم‌تر است. حتی اگر در شرایطی کمک به یک انسان ضروری باشد دوربین باید کنار گذاشته شود.
نوعی در کنار چالش‌های اجتماعی، از مشکلات اقتصادی عکاسان نیز می‌گوید از قیمت سرسام‌آور دوربین و لنز تا هزینه تعمیر و استهلاک تجهیزاتی که ابزار اصلی کار عکاس هستند. خودش در ۱۳ سال فعالیت حرفه‌ای، از دست دادن دو دوربین و تحمل دشواری‌های مالی برای تأمین تجهیزات را تجربه کرده است.
با همه این سختی‌ها اما هنوز معتقد است اگر کسی عاشق عکاسی خبری باشد، می‌تواند در این حرفه بماند چراکه یک عکس خوب فقط یک تصویر نیست بلکه می‌تواند حرف بزند، افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهد و بخشی از تاریخ یک جامعه را ثبت کند.
توصیه مینا نوعی به جوانانی که می‌خواهند وارد این حرفه شوند نیز ساده اما جدی است: اول عشق و علاقه به عکاسی، بعد دوربین. چون بدون علاقه واقعی، تحمل سختی‌های این مسیر آسان نیست.