کمک هایی را که تهیه کرده ایم وسط خانه می چینیم، ده، یازده، دوازده بسته شده است. خانواده های نیازمند را هم مروری می کنیم.
زن سرپرستی که ده سال پیش همسر معتادش رهایش کرده و او را با دو فرزند بیمار سرطانی و خونی و دنیایی ازمشکلات تنها گذاشته است. زنی که تا قبل از ورود کرونای نحس در مسجد و خانه های مردم کار و شکم فرزندانش را سیر می کرد ولی اکنون نه مسجدی هست و نه مراسمی…..
خانواده ای که پدرشان در سن ۴۵ سالگی بر اثر بیماری فوت کرده و مادر برای سیر کردن شکم سه دخترش با بافتن ورنی به سختی روزگار می گذراند و آن قدر مناعت تبع دارد که دست به سوی دیگران دراز نکند.
یا کارگری که بعد از کرونا بیکار شده و به نان شب محتاج هستند …تعدادشان زیاد است و توان ما هم کم.
به گزارش تانیش نیوز این جا یک منطقه حاشیه نشین است و بیشترین آسیب را از کرونا دیده اند. نه آقا زاده هستند و نه وارث اموال پدر. اکثرشان با عرق جبین روزگار می گذرانند.
قبل از کرونا گروه کوچکی برای کمک به خانواده های نیازمند و محروم تشکیل داده بودیم و با آمدن کرونا هم این گروه هدفمند شد. اما آن چه که بیشتر عذابمان می دهد افزایش نیازمندان و محرومین است که از توان کمکمان خارج است با این حال تجسم این که چند شبی گرسنه سربر بالین نخواهند گذاشت لبخند رضایت بر گوشه لبمان نقش می بندد.
یادم می آید به زن سرپرستی برای دریافت کمک معیشتی هرچند ناچیز زنگ زدم در حالی که باران به شدت تمام می بارید و خیس آب شده بود خود را به دم در خانه رساند و آن روز حالم خیلی دگرگون شد.
و اما امروز وقتی می بینم این گروه ها هدفمند شده و افزایش یافته است شور و شعفی تمام وجودم را فرا می گیرد و مرا به ادامه مسیرم مشتاق تر.
گروه هایی که علیرغم توان کم شان، آن چه دارند در طبق اخلاص گذاشته و نان شبشان را با نیازمندان سهیم می شوند و این جاست که ما می توانیم کرونا را شکست بدهیم و شعر زیبای بنی آدم اعضای یکدیگرند را معنی کنیم.
عبدالله علیمحمدی