یادداشت به قلم طیبه شایان
همه انسان ها در زندگی شخصی و اجتماعی خود مسئولیت هایی دارند که در قبال آن به گونه ای پاسخگو هستند.
آن چه در این بین به مسئولیت ها رنگ و بوی ارزشی و اخلاقی می بخشد نوع نگاه و هدف ما از انجام آن وظایف است بویژه که تعهد اخلاقی و انسانی در قبال عده کثیری از مردم داشته باشیم.
مسئولین و مدیران در قبال مردم وظایف و تعهداتی دارند که در صورت کوتاهی در انجام آن در پیشگاه عدل الهی پاسخگو خواهند بود هرچند ممکن است زر و زور و قدرت چنان چشمانشان را کور کرده باشد که هیچ چیز و هیچ کس را به غیر از منافع خودشان نبینند.
این مسئولیت ها وقتی چند برابر می شود که در کسوت ریاست جمهوری و نیز اداره شهر در قالب شورایی و بنام خدمت به مردم ظاهر شود و آن موقع است که مسئولیتمان سخت تر می شود.
مسلما کاندیدایی که هدفش تنها خدمت به خلق خدا و بهبود امور مردم باشد محبوبیتش خود به خود نزد مردم حاصل خواهد شد اما اگر هدفی جز خدمت و غیر الهی و صرفا تصاحب زر و زور باشد دست به هرکاری خواهد زد حتی گفتن دروغ و وعده هایی که در حیطه وظایفش نیست و یا توان انجام آن را ندارد.
اردیبهشت ۹۶ بود که کاندیدای ریاست جمهوری شد. از بین رقبا یک رقیب قدرتمند اصولگرا داشت و او اصلاح طلب بود. اگر برنده می شد دومین دوره ریاستش محسوب می شد. برای بسیاری از مردم فرقی نمی کرد اصولگرا باشد یا اصلاح طلب؛ مهم این بود که به فکر منافع مردم باشد. خیلی ها گزینه شایسته تری که به فکر مردم باشد پیدا نکرده بودند شاید هم این طور فکر می کردند. رفتیم پای صندق ها رای دادیم. می خواستیم در صحنه باشیم و دشمن از عدم شور و حضور مردم سوء استفاده نکند. اما آن موقع ندانستیم که اولین ضربه را خود رئیس جمهور با سیاست های آن چنانیش بر مردم مظلوممان وارد خواهد آورد رئیس جمهوری که با شعار تدبیر و امید وارد معرکه شد و با نامید کردن مردم در موقعیت کنونی صحنه را ترک خواهد کرد.
برای تکیه زدن به پست ریاست متوسل به دروغ و هزار حیله می شوند. چنان از انسانیت و شرف و حق و حقوق سخن می رانند که خودشان هم باورشان می شود اما این میز لعنتی چیزی دارد که وقتی پشتش می نشینی چنان تغییر می یابی که خودت هم باور می کنی ذاتا چنین فردی بودی.
انسان ها زود عوض می شوند، مال حرام می خوریم، گران فروشی می کنیم، ارتشاء، اختلاس، خیانت در امانت و… هم که جای بحث ندارد.
و اما اکنون بار دیگر موعد حساس ترین انتخابات یک کشور فرا رسیده است در میان کاندیداها چهره های شاخصی هم دیده می شوند که مدتی بر میز ریاست تکیه زده اند و کارنامه مدیریتشان در دستان مردم است. برخی از آنها در دوران مسئولیت خود نتوانسته اند کاری برای مردم انجام دهند و اکنون چنان وعده هایی می دهند که گویا در زمان مسئولیتشان حوزه خدمتشان گل و بلبل و تحول افرین بوده است.
مسئولی که نتوانسته بود از عهده یک مسئولیت بربیاید چطور خواهد توانست یک کشور را اداره کند و بتواند از حق و حقوق مردمی که به او اعتماد کرده اند دفاع کند و یا برعکس. مردم اکنون آگاهند و مسلما در انتخابشان وسواس لازم را خواهند داشت.
مردم می پرسند با اختیاراتی که روسای جمهوری در دوره های قبل داشتند چرا باید مشکلات کشور این گونه روی هم انباشته شده باشد و مردم در تنگدستی بسر ببرند. جالب توجه این که همین کاندیداها از مشکلات پیش آمده در این خصوص گلایه می کنند و چنان آتشین صحبت می کنند که مشخص نیست در این کشور چه کسی مسئول رسیدگی به مشکلات مردم است و کسی هم نیست که به آن کاندیدا بگوید در دوره مسئولیتش چرا نتوانسته این مشکلات را حل کند.
در هنگام تبلیغات گاه وعده وعیدهایی از سوی کاندیداها داده می شود که در حیطه وظایفشان نیست.
تجربه ثابت کرده است که بسیاری از کاندیداها تشنگان قدرت هستند تا شیفتگان خدمت! قدرتی که مال و ثروت و شهرت می آورد. دنبال ارضای نفسانیشان هستند تا رضای خدا و خلق خدا. کاش چنین نبود و این تفسیر یک قضاوت ناعادلانه بود!
آنچه که در دوره های قبلی انتخابات بر آن تاکید شده انتخاب از روی شعور و آگاهی است و نماینده ولی فقیه در استان نیز بارها به دقت در انتخاب افراد اصلح تاکید داشته اند*