گزارش از : بهزاد خیاط خبرنگار تانیش نیوز
آقای رئیس جمهوری شنیدم فردا می خواهید به تبریز بیایید، به شهری که بیشترین حاشیه نشین را دارد، شهری که بافت های فرسوده اش با یک تکان کوچک ممکن است جان هزاران نفر را بگیرد.
آقای رئیسی مواظب باشید پا روی گسل تبریز نگذارید نکند زیر پایتان یهو خالی شود!
آقای رئیس جمهوری شما به تبریز پا می گذارید جایی که مردمانش زندگی متفاوتی را تجربه میکنند، این را میتوان با قدمزدن در کوچه پسکوچههای حاشیه شهر فهمید.
آنها در سکونتگاههای غیررسمی ساکن هستند و از کمترین امکانات رفاهی برخوردارند، زمینهایشان به نسبت سایر محلات تبریز ارزان است ولی زندگیشان با شیب کند اما گران میگذرد.
وارد محلاتشان که میشوید دیوارهای فرسوده، کوچههای تنگ و بیقواره و پلهای، خانههای کوچک تو در تو، خیل عظیم سیمهای برق و کودکان معصوم در حال بازی، توجهتان را جلب میکند.
برخی کوچههای این مناطق آنقدر تنگ و باریک هستند که دو نفر به سختی میتوانند همزمان از آنها عبور کنند، حال تصورش را بکنید اگر اتفاق و یا حادثه تلخی مثل زلزله و رانش زمین اتفاق بیافتد، چه بر سر ساکنانش میآید!
در این کلانشهر دو هزار و ۵۰۰ هکتار بافت فرسوده وجود دارد و ۴۴۰ هزار نفر یعنی نزدیک به ۱۲ درصد جمعیت استان در سکونتگاههای غیررسمی و بافتهای فرسوده و ناکارآمد زندگی میکنند که ۳۰۰ هزار نفر از این جمعیت در ۱۹ محله از کلانشهر تبریز سکونت دارند.
آقای رئیس جمهوری اگر به تبریز می آیید آهسته بیایید تا چین گسل ها نگسلد!
قرار است برای جابجایی افراد ساکن در مناطق حاشیهنشین شهرکی ساخته شود بنام جوانان، اما سالهاست در حد حرف و حدیث باقی مانده است.
آقای رئیس جمهوری اکنون که قدم به این شهر کهن می گذارید بودجه ای هم برای این منطقه محروم در نظر بگیرید. قبل از این که فاجعه ای انسانی در تبریز رخ بدهد جلوی ان را بگیرید که فردا خیلی دیر است!