بعد از فرار مغزها به علل گوناگون، اکنون نوبت به فرار سرمایه گذاران رسیده است تا جامعه از توسعه یافتگی باز بماند.
کشورهای پیشرفته، توسعه و آبادانی خود را مدیون سرمایه گذاران و مغزهایی هستند که از کشورهای عقب مانده جذب کرده اند. ایران کشوری است که استعدادهای زیادی پرورش داده ولی بهره آن را کشورهای دیگر بویژه اروپا برده است.
این که آوازه آذربایجان شرقی بویژه تبریز در طول تاریخ از مرزهای کشور گذشته در نتیجه فعالیت و سخت کوشی مردمان این دیار بوده است.
مردمان این خطه همواره در فعالیت های اقتصادی کشور پیشگام بوده اند. اما این که چرا اکنون به استانی بی روح تبدیل شده و مهاجرت نیروی کارامد آن آمار بیکاری را پایین آورده و علاوه بر آن سرمایه گذاران از این استان فرار می کنند باید مورد بررسی کارشناسانه قرار گیرد.
هرچند «گوروشن کنده بلدچی لازیم دیییر» اما تنگ نظری برخی از مسئولین و بروکراسی های زاید و ایرادهای بنی اسرائیلی از دلایل عمده فرار سرمایه گذاران محسوب می شود.
یکی از این سرمایه گذاران که پنج شش سال پیش سرمایه اش را به استان آذربایجان شرقی آورده و هدف بزرگی برای توسعه استان داشت اکنون انچنان پشیمان شده است که می خواهد کار را نصف کاره رها کرده و هرچه دارد بفروشد و جلای وطن کند. می گوید با این پول می توانم در ترکیه یک خانه خوب بخرم و با بقیه پولم که در بانک ترکیه خواهم گذاشت زندگی راحتی داشته باشم.
وی را که از این کار منصرف می کنم می گوید در جایی که سرمایه گذار را به خاطر چاق بودن شکمش راهی زندان کنند دیگر جای ماندن نیست.
تعجب می کنم یعنی چنین چیزی مگر امکان دارد؟ می گوید در پرونده ای حکم برائت گرفته بودم ولی وقتی به تجدید نظر رفت قاضی تجدید نظر راست راست تو چشمام نگاه کرد و گفت تو پرونده ات دیدم صاحب فلان جا هستی و شکمت هم که گنده است واسه همین می نویسم بری زندان تا کمی شکمت لاغر بشه!!
می گویم پرونده ات چقدر سنگین هست؟ می گوید: قصه اش دراز است ولی خلاصه کنم من قبلا در این پرونده حکم برائت گرفته بودم و هیچ گناهی ندارم حتی وقتی به دیوان عدالت پرونده را بردم آن قدر از حکم بریده شده تعجب کردند که برایشان یک جای سئوال بزرگ ایجاد شد.
حال کجاست استانداری که تنها در حرف از سرمایه گذار حمایت می کند، رئیس دادگستری که ستاد مقاومت اقتصادی تشکیل می دهد و کجاست آذربایجانی که روزگاری اقتصادش حرف اول را می زد و جاده ابریشمش، حرفها برای گفتن داشت.
امروز او به زندان می رود به خاطر شکم گنده اش، فردا که سرمایه و استعدادش را دیگر کشورها جذب کردند و قربان صدقه اش رفتند همان قاضی به جرم خیانت به کشور حکم اعدام برایش صادر می کند…. افسوس و صد افسوس….
از: طیبه شایان