به مناسبت روز خبرنگار
یادداشت از: بهزاد خیاط شایان
خبرنگاری فقط گرفتن یک مصاحبه، نوشتن یک خبر و حضور در نشستهای خبری نیست، خبرنگاری یعنی ایستادن درست در جایی که حقیقت، گاهی تنها میماند.
خبرنگار واقعی، وقتی دوربین و قلمش را برمیدارد، باید بداند که قرار است صدای مردمی باشد که شاید تریبونی برای شنیده شدن ندارند، از کارگری که ماهها حقوق نگرفته تا بیماری که توان پرداخت هزینه درمانش را ندارد، از شهروندی که مطالبهای بر زمین مانده دارد تا مسئولی که باید درباره عملکردش پاسخگو باشد.
روز خبرنگار، فقط روز تبریک گفتن به اهالی رسانه نیست، روز یادآوری مسئولیتی سنگین است که بر دوش خبرنگار گذاشته شده است، مسئولیت پرسیدن، پیگیری کردن، مطالبهگری و البته پذیرفتن هزینه حقیقتگویی.
خبرنگاری شغلی نیست که همیشه پشت میز و زیر سایه امنیت بگذرد. گاهی خبرنگار برای یک خبر ساعتها در خیابان میایستد، گاهی برای رسیدن به یک حقیقت بارها درِ اتاق مسئولان را میزند و گاهی برای انتشار یک گزارش، باید فشارها، بیمهریها و حتی تهدیدها را تحمل کند.
اما آنچه خبرنگار را سرپا نگه میدارد، نه عنوان است و نه تشویق، اعتماد مردم است.
جامعهای که رسانه مستقل، مسئول و مطالبهگر داشته باشد، کمتر گرفتار پنهانکاری، بیتفاوتی و فراموش شدن مطالبات مردم خواهد شد.
از سوی دیگر، خبرنگار نیز باید بداند که قلم، امانت است. نباید آن را به ابزار تخریب، تسویهحساب شخصی یا تبلیغ بیحد و مرز تبدیل کرد. اعتبار رسانه، با صداقت خبرنگار ساخته میشود و با یک خبر نادرست میتواند آسیب ببیند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه به خبرنگارانی نیاز دارد که نه در برابر قدرت سر خم کنند و نه برای جلب توجه، حقیقت را قربانی کنند، خبرنگارانی که نه تطمیع شوند و نه با تهدید از مسیر حقیقت منحرف شوند.
روز خبرنگار، روز کسانی است که شاید نامشان در بسیاری از خبرها دیده نشود، اما پشت بسیاری از خبرهای مهم، ساعتها تلاش و پیگیری آنان پنهان است.
به احترام تمام خبرنگارانی که هنوز قلمشان را برای مردم میزنند،
برای آنان که پرسیدن را فراموش نکردهاند،
برای آنان که سکوت را به بهای آسودگی خود انتخاب نکردهاند،
و برای تمام کسانی که باور دارند:
خبرنگار اگر صدای حقیقت نباشد، چه تفاوتی با بلندگوی قدرت خواهد داشت؟
روز خبرنگار بر تمام اصحاب رسانه، خبرنگاران، عکاسان خبری و فعالان صادق عرصه اطلاعرسانی مبارک باد.
–
