یادداشت از: سردبیر تانیش نیوز/ رامین شایان
جامعه ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به آرامش، همدلی و وحدت ملی نیاز دارد. در شرایطی که کشور با چالش‌های اقتصادی، اجتماعی و فشارهای خارجی روبه‌روست، آنچه می‌تواند سرمایه اجتماعی را حفظ کند، تقویت انسجام داخلی و پرهیز از دوقطبی‌سازی‌های بی‌حاصل است.
با این حال، آنچه این روزها در فضای سیاسی و رسانه‌ای مشاهده می‌شود، گاه فراتر از نقد و وارد حوزه تخریب و توهین می‌شود. نقد، حق طبیعی احزاب، جریان‌های سیاسی و رسانه‌هاست و هیچ جامعه پویایی بدون نقد شکل نمی‌گیرد اما زمانی که نقد جای خود را به تخریب شخصیت، اتهام‌زنی و رفتارهای هیجانی می‌دهد، نتیجه آن چیزی جز کاهش اعتماد عمومی و تضعیف سرمایه ملی نخواهد بود.
در این میان، شیوه مواجهه رئیس‌جمهور با حجم بالای انتقادها، حملات سیاسی و حتی برخی اظهارات توهین‌آمیز، از نگاه بسیاری از ناظران با خویشتن‌داری همراه بوده است. او در بسیاری از موارد ترجیح داده به جای پاسخ‌های تند یا ورود به تقابل‌های لفظی، سکوت یا پاسخ‌های آرام را در پیش بگیرد. این رویکرد را می‌توان نشانه‌ای از سعه‌صدر، نجابت و تلاش برای جلوگیری از تشدید تنش‌های سیاسی دانست.
البته خویشتن‌داری به معنای انفعال نیست. جامعه نیز انتظار دارد رئیس‌جمهور و دولت، در کنار حفظ اخلاق سیاسی، با صراحت از جایگاه قانونی نهاد ریاست‌جمهوری، حقوق مردم و شأن مدیریت اجرایی کشور دفاع کنند. سکوت، اگر به رویه‌ای دائمی تبدیل شود، ممکن است از سوی برخی به اشتباه نشانه ضعف تلقی شود و زمینه را برای تکرار رفتارهای خارج از چارچوب اخلاق و قانون فراهم کند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، همه جریان‌های سیاسی باید بپذیرند که رقیب سیاسی، دشمن کشور نیست. اختلاف‌نظر، لازمه مردم‌سالاری است، اما اختلاف نباید به نفرت‌پراکنی و شکاف اجتماعی تبدیل شود. ایران برای عبور از مشکلات، به گفت‌وگو، هم‌افزایی و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد، نه به جدال‌های فرسایشی که تنها انرژی کشور را هدر می‌دهد.
وحدت ملی، شعاری مناسبتی نیست ضرورتی برای حفظ منافع کشور است. اگر همه گروه‌ها، فارغ از گرایش سیاسی، منافع ملی را بر رقابت‌های جناحی مقدم بدانند، بسیاری از مشکلات با هزینه‌ای کمتر و سرعتی بیشتر قابل حل خواهد بود. امروز زمان آن است که صدای عقلانیت بر هیاهوی اختلاف غلبه کند و اخلاق، بار دیگر به سیاست بازگردد.