یادداشت از: طیبه شایان
سال‌هاست که پروژه احداث زندان جدید تبریز به عنوان یکی از مهمترین طرح‌های زیرساختی استان مطرح است، پروژه‌ای که از سال ۱۳۹۱ در منطقه باباباغی با ظرفیت بیش از پنج هزار نفر کلید خورد و در سال ۱۳۹۲ علی اکبر بنی هاشمی مدیرکل وقت زندان های آذربایجان شرقی پیشرفت فیزیکی ساخت این محل را ۱۵ درصد اعلام و مهمترین دلیل تاخیر در ساخت زندان جدید تبریز را کمبود اعتبارات عنوان کرد تا این که از سال ۱۳۹۹ بار دیگر عملیات اجرایی آن از سر گرفته شد.
اکنون خبر رسمی از «شتاب گرفتن عملیات اجرایی» و «پیشرفت فیزیکی ۵۰ درصدی فاز نخست» سخن می‌گوید، اخباری که اگر با واقعیت میدانی همخوانی داشت، بدون تردید جای خوشحالی بود. اما آنچه خبرنگار ما طی چندین بازدید میدانی از محل پروژه مشاهده کرده، با این ادعاها فاصله‌ای قابل تأمل دارد.
پرسش اینجاست که معیار اعلام پیشرفت پروژه‌ها چیست؟ آیا پیشرفت فیزیکی بر اساس گزارش‌های کاغذی و صورت‌جلسات محاسبه می‌شود یا بر مبنای آنچه مردم و رسانه‌ها در میدان می‌بینند؟
وقتی پروژه‌ای پس از بیش از یک دهه هنوز به مرحله بهره‌برداری نرسیده و بخش قابل توجهی از آن همچنان نیمه‌تمام است، اعلام عباراتی مانند «شتاب گرفتن عملیات» و «پیشرفت چشمگیر» بدون ارائه مستندات تصویری و گزارش‌های شفاف، بیش از آنکه امیدآفرین باشد، موجب تردید افکار عمومی خواهد شد.
رسانه‌ها دشمن پیشرفت نیستند، بلکه چشم بیدار جامعه‌اند. اگر خبرنگاری که بارها از پروژه بازدید کرده، آنچه می‌بیند با آنچه در اطلاعیه‌های رسمی منتشر می‌شود تفاوت دارد، طبیعی است که این پرسش را مطرح کند: چرا برخی مدیران ترجیح می‌دهند تصویری آرمانی از پروژه‌ها ارائه دهند؟ آیا هدف، اطلاع‌رسانی صادقانه است یا ارائه کارنامه‌ای زیباتر از واقعیت؟
اعتماد عمومی سرمایه‌ای نیست که بتوان آن را با آمارهای متناقض حفظ کرد. اگر پروژه‌ای با کمبود اعتبار، مشکلات اجرایی یا موانع فنی روبه‌روست، بیان صادقانه این واقعیت نه‌تنها نقطه ضعف نیست، بلکه نشانه مسئولیت‌پذیری مدیران است. مردم بیش از آنکه از تأخیر پروژه‌ها ناراحت شوند، از شنیدن گزارش‌هایی که با مشاهداتشان همخوانی ندارد، دلسرد می‌شوند.
امروز انتظار از مسئولان این نیست که هر چند ماه یک‌بار با انتشار خبرهایی از «شتاب» و «رشد» افکار عمومی را امیدوار کنند، بلکه انتظار این است که رسانه‌ها را به بازدیدهای میدانی دعوت کنند، آمارها را به‌صورت مستند ارائه دهند و اجازه دهند قضاوت نهایی را مردم انجام دهند.
پیشرفت واقعی، نیازی به تبلیغ ندارد، از دل بتن، فولاد و ساختمان‌های تکمیل‌شده دیده می‌شود، نه صرفاً در تیتر خبرها.*