به قلم: طیبه شایان

معضل اجاره نشینی از آن معضل هایی هست که طبقه پایین جامعه را تحت شدیدترین فشارات روحی و روانی قرار می دهد و تاکنون هیچ دولتی نتوانسته است به طور عملی چاره ای برای آن بیندیشد.

سال گذشته قرار بود برای واحدهای مسکونی خالی از سکنه مالیات اخذ شود که گویا مقاومت هایی در این خصوص انجام گرفت. بعدها واحدهای لوکس شامل مالیات شدند در حالی که اکثر مستاجرین در واحدهای متوسط و متوسط به پایین زندگی می کنند و این طرح عملا شکست خورد و نتوانست به قیمت های نجومی اجاره ها تغییری بدهد.

امسال هم افزایش اجاره بها را ۲۰ و ۲۵ درصد در شهرها و کلانشهرها اعلام کردند.

به گزارش خبرنگار تانیش نیوز اما انچه قابل تامل است این که هیچ صاحبخانه ای حاضر نیست چنین درصدهایی را بپذیرد و موعد اتمام قرارداد که می رسد به بهانه های مختلف مستاجر را بیرون می کند و یا افزایش بیش از ۵۰ درصدی را طلب می کند. و چون مستاجر درمانده توان درگیری و بروکراسی های دادگاهی را ندارد یا خانه را تخلیه می کند یا از شکم زن و فرزندش می زند و اضافه کاری می کند تا بتواند سرپناهی برای خانواده اش داشته باشد.

در این میان سازمان تعزیرات حکومتی هم مکلف شده بود تا با مشاوران املاک متخلف که این سقف افزایش را رعایت نکنند برخورد کند.

دوستی تعریف می کرد با علم به این دستورات و این که مصوبه دولتی هست مقابل بنگاه و صاحبخانه ایستادم و نتیجه اش این شد که صاحبخانه گفته است یک روز هم پس از اتمام دوره قرارداد مهلت نخواهم داد و خودم می خواهم اسباب کشی کنم.

افزایش شوک آور قیمت کالاهای اساسی و اقلام مختلف زندگی هم این روزها فشاری مضاعف بردوش مردم بوده و آنها را بیش از پیش درمانده کرده است و در حقیقت می توان گفت جانشان به لبشان رسیده و  آنها را به کف خیابان کشانده است.

اگر چاره اساسی برای سفره های خالی مردم اندیشیده نشود آسیب های اجتماعی از جمله سرقت، طلاق، فقر و فحشا و فساد به صورت بیسابقه افزایش خواهد یافت.

با جملات و کلمات زیبا رفاه، آرامش و اسایش فراهم نمی شود.