وزیر صمت دیروز به دستور رئیس جمهوری برکنار شد، کاری به این که عملکرد آقای رحمانی در دوران وزارتش خوب یا بد بود نداریم ولی دلیل برکناری وی تعجب خیلی ها را برانگیخت، دلیلی که به نظر خیلی ها دلیل به حساب نمی آید و «بی دلیل» محسوب می شود ومی توانست به بهانه های دیگر از جمله عدم مدیریت در صنعت خودروسازی و افزایش بی محابای خودرو و پرواز پراید ۱۳ میلیونی به بیش از ۹۰ میلیون و یا خیلی مسایل دیگر باشد.
سیاست «یا با ما باش یا بیرون باش» در دولت قبل روحانی هم رواج داشت اما به صراحت دولت اقای روحانی نبوده است. این که در هر حکومتی به روشی مثلا تطمیع نمایندگان در دولت آقای احمدی نژاد برای رای دادن به هدفمندی یارانه ها، و یا لابی گری برای جلب رضایت نمایندگان فعلی جهت موافقت با تشکیل وزارت بازرگانی چیز تازه ای نیست اما روشنگر این قضیه است که مجلس اختیار چندانی ندارد واین موضوع در مسئله اخیر بنزین به روشنی اثبات شد که چطور مجلس کنار گذاشته شد و بنزین بدون حضور و دخالت مجلس بدون در نظر گرفتن عواقب و حاشیه های آن و مقتضیات زمانی آزاد سازی شد.
بهرحال مجلس ثابت کرده است که چشم به دهان دولتیان دوخته است و اگر کسی مخالفت کند به نوعی به حاشیه رانده خواهد شد و این بار یک قربانی لازم بود تا زهر چشمی از دیگران گرفته شود و از بد حادثه قرعه بنام رحمانی افتاد. هرچند ممکن است پشت پرده خیلی چیزها باشد اما انچه مسلم است این که یک روز این پرده کنار خواهد رفت!
طیبه شایان