به بهانه بازگشایی مدارس؛ جامعه پویا و خلاق در گرو ایجاد شادی و نشاط در مدارس است

یادداشت از: تانیش نیوز/طیبه شایان
داشتن یک جامعه شاد و پویا حق مسلم هر شهروندی است.
جامعه بی روح به مثابه زندگی در یک کره ناشناخته است که به فاصله بسیار دوری از خورشید قرار دارد و سرد و یخ زده است.
زندگی در چنین جامعه ای قابل تصور نیست و انسان را تامرز پوچی پیش می برد.
جامعه ای که از آن صحبت می شود از در و دیوار تشکیل نشده بلکه متشکل از انسان های افسرده و رباط هایی هست که برای زنده مانده شارژ می شوند.
بازگشایی مدارس و لزوم ایجاد شور و نشاط در آینده سازان مقدمه این سطور را رقم زد.
نسل های جوان ما سالهاست از افسردگی رنج می برند و متفاوت تر از نسل های دیگر به نظر می آیند، گویی پر از ویژگی های متناقض هستند، هراس و شجاعت، امید و یاس، سرزندگی و افسردگی و … و مهم تر از همه این موارد ترس از آینده!
شتاب مهاجرت و فرار نخبگان طی سال های اخیر بر افسردگی جوانانی که امکانات خروج از کشور را ندارند دامن زده است.
بحث اخراج استادان و فرهیختگان از دانشگاه ها و جایگزینی به اصطلاح ارزشی ها و کسانی که سواد کافی ندارند این روزها بر ناامیدی جوانانمان افزوده است.
کاری به صحت و یا نادرستی موضوع مذکور نداریم چرا که حتی شایعه چنین مسئله ای هم می تواند جبران ناپذیر باشد اما در آستانه بازگشایی مدارس می توان با ایجاد نشاط و شادابی در دانش آموزان مقاطع مختلف از افسردگی نسل های آینده جلوگیری کرد.
مدارس زمینه ساز پرورش دانشمندان آتی جامعه هستند. یک مدرسه پایه های برنامه ی درسی را در ذهن کودک و نوجوان می سازد و آنها را برای ورود آگاهانه به دانشگاه ها و آغاز زندگی مستقل، آماده می کند و این مهم اگر با نشاط و شادابی همراه باشد اثربخش خواهد بود.
در واقع، مدرسه یکی از قوی‌ترین فرصت ‌ها برای افزایش صلاحیت‌ های کاری افراد نیز هست.
کارشناسان تکامل کودک که مقوله شوخ‌طبعی را مطالعه کرده‌اند می‌گویند داشتن دوره کودکی مملو از خنده و تفریح مزایایی دارد که تا پایان عمر باقی می‌ماند. و یکی از بهترین راه‌هایی است که انسان‌ها برای مواجهه با مشکلات اختراع کرده‌اند. شوخ‌طبعی بخشی از بازی ذهنی بچه ها است.
کودکی که شاداب است احتمال بالاتری برای داشتن روابط دوستی قوی، محبوب بودن در میان همسالان و در بزرگسالی برای کنار آمدن با همکاران، مدیریت حس‌هایی مثل استیصال و ناتوانی و بیان و انتقال تنش‌ها دارد و کمتر از افسردگی رنج می‌برد. همچنین با هوش، عزت نفس، ‌خلاقیت و مهارت حل مسئله ارتباط دارد.
نشاط و شادابی در مدرسه باعث رشد و تکامل همه ابعاد وجودی یک دانش‌آموز در بعد جسمانی، شناختی، عاطفی، اخلاقی و معنوی می‌شود. چنانچه یک بعد از این ابعاد دچار صدمه شود و یا مورد غفلت و فراموشی قرار گیرد، دانش‌آموز به توانایی‌ها و شایستگی‌های کامل دست نخواهد یافت.
میزان شادی و خنده در مدارس ما بسیار پایین است. یکی از مشکلات هر جامعه، غفلت از شادی و نشاط و در نتیجه افزایش بیماری‌های مختلف روانی از قبیل اضطراب و افسردگی است.
زندگی با شادی و نشاط معنا پیدا می‌کند و در پرتو آن دانش‌آموزان به ویژه در دوران نوجوانی و جوانی می‌توانند پله‌های ترقی را بپیمایند. جامعه زنده و پویا جامعه‌ای است که عناصر شادی‌آفرین در آن فراوان باشد.‏
مدرسه اگر ایستا و غم زده باشد دانش آموزان به جای نشاط و طراوت و شادابی، انزجار و به جای مهربانی و عشق ورزی، حسادت و کینه توزی را می آموزند. در مدرسه پویا، امید به زندگی، موفقیت و کنجکاوی، شادی و طراوت تحصیلی، برانگیزنده و تحقق دهنده استعدادها و نیازهای فطری و مقتضیات آتی دانش آموزان است.
جامعه پویا در سایه مردمانی شاد و خلاق ایجاد می شود بنابراین امید است متولیان امر آموزش و پرورش مدیران مدارس را مجاب کنند با کارهای خلاقانه محیطی شاد برای کودکان و جوانان و نوجوانان این مرز و بوم فراهم کنند و دیوار بین اولیا مدرسه و دانش آموزان را بردارند.