یادداشت از: خبرنگار تانیش نیوز/ ط. شایان
حمله به زیرساختهای یک کشور، صرفنظر از هر اختلاف سیاسی و هر نوع نگاه موافق یا مخالف، در نهایت حمله به داراییهای یک ملت است داراییهایی که با میلیاردها دلار هزینه، سالها برنامهریزی، زحمت مهندسان، کارگران، متخصصان و سرمایه همین مردم ساخته شده است. نابودی زیرساختها فقط تخریب چند ساختمان یا انبار نیست از بین بردن بخشی از توان، امنیت و آینده یک سرزمین است.
خطاب من در این نوشته به کسانی است که منتقد یا مخالف حکومت هستند. سخنم درباره حق مخالفت یا موافقت نیست هر انسان آزادهای حق دارد دیدگاه سیاسی خود را داشته باشد. بحث من فراتر از این مرزبندیهاست. صحبت من درباره «ایران» است، ایرانی که متعلق به همه ماست. ایرانی که نه در انحصار یک جریان است و نه ملک شخصی هیچ گروهی. این خاک، خانه مشترک همه ماست، چه موافق، چه مخالف.
اهدافی که امروز از سوی دشمنان ایران دنبال میشود، صرفاً تغییر یک سیاست یا فشار بر یک حاکمیت نیست بلکه تضعیف بنیانهایی است که ستونهای یک کشور را شکل میدهد. زیرساختهای دفاعی، انبارهای مهمات و تجهیزات نظامی، ذخایری هستند که هر کشوری برای حفاظت از مرزها و امنیت مردم خود به آن نیاز دارد. هیچ کشوری در جهان بدون توان دفاعی نمیتواند از استقلال و امنیتش محافظت کند. آسیب زدن به این امکانات، تنها یک پیام سیاسی ندارد بلکه توان دفاعی کشوری را کاهش میدهد که خانه ماست.
همچنین اگر اماکن انتظامی یا مراکز امنیتی هدف قرار میگیرند، این ساختمانها صرفاً به یک نظام یا یک گروه خاص تعلق ندارند. این مراکز، بخشی از ساختار تأمین امنیت عمومیاند. امنیت خیابانها، محلهها و خانوادهها وابسته به وجود همین ساختارهاست. اگر کلانتری یا مرکز انتظامی تخریب شود، آنچه آسیب میبیند امنیت مردم عادی است همان مردمی که ممکن است منتقد هم باشند.
حتی وقتی مدرسهای خالی، یک مرکز خدماتی یا ساختمانی عمومی هدف قرار میگیرد، نباید ساده از کنار آن گذشت. یک مدرسه فقط دیوار و سقف نیست آینده کودکان ماست. خیرین سالها تلاش میکنند تا یک کلاس ساخته شود. خانوادهها امید دارند فرزندانشان در امنیت درس بخوانند و رشد کنند. تخریب چنین اماکنی یعنی تحمیل هزینهای دوباره بر دوش مردمی که نقش چندانی در تصمیمات سیاسی ندارند.
ما میتوانیم با یکدیگر اختلاف نظر داشته باشیم. میتوانیم منتقد باشیم، اعتراض داشته باشیم و خواهان تغییر باشیم. اما خوشحال شدن از نابودی زیرساختهای کشور، از آسیب دیدن مراکز عمومی و از تضعیف توان دفاعی ایران، به معنای آسیب زدن به خودمان است. در نهایت، این ما و فرزندان ما هستند که باید هزینه بازسازی را بپردازند با مالیات، با کاهش خدمات، با ناامنی و با کند شدن مسیر توسعه.
ایران فقط یک حکومت نیست، یک تاریخ است، یک فرهنگ است، یک هویت مشترک است. ایران یعنی مردمی که در سختترین شرایط کنار هم ماندهاند. ایران یعنی خانهای که اگر دیوارش ترک بردارد، همه زیر سقفش آسیب میبینند.
پس اگر کسی واقعاً ایران را دوست دارد، نباید از تخریب خانه مشترکمان خوشحال شود. نقد و مخالفت حق هر شهروند است، اما شادی از آسیب دیدن کشور، نشانه دلسوزی برای ایران نیست.
ایران برای همه ماست و مسئولیت حفظ آن نیز بر عهده همه ماست.