خبرنگار تانیش نیوز ـ ط.شایان
یکی آرد را آماده می‌کند، دیگری پودر کاکائو را کنار دستش می‌گذارد و آن یکی سراغ وسایل تزیین کیک می‌رود. مربی توضیح می‌دهد و دخترها با اشتیاق، هر کدام بخشی از کار را پیش می‌برند. عطر شکلات در آشپزخانه پیچیده است؛ اما شیرین‌تر از کیک، تجربه همکاری و لذت آموختن است.
کمی آن‌طرف‌تر، کلاف‌های رنگی کاموا، بوم‌های نقاشی و دست‌سازه‌های هنری، روایت دیگری از زندگی را به تصویر می‌کشند؛ روایت دخترانی که با وجود معلولیت، برای یادگیری، پیشرفت و ساختن آینده‌ای مستقل تلاش می‌کنند.
در جریان تور رسانه‌ای بهزیستی، به آموزشگاه توان‌یار شاخه طوبی می‌رویم؛ جایی که ۳۵ هنرجوی دارای معلولیت، دختر و پسر، به‌صورت رایگان مهارت می‌آموزند.
فضای صمیمی آموزشگاه و آثار رنگارنگ هنرجویان، از محیطی حکایت دارد که تلاش می‌کند به‌جای ترحم و قضاوت، فرصت تجربه و شکوفایی استعدادها را فراهم کند.
از رؤیای دانشگاه تا دنیای رنگ‌ها
الهه ۱۸ ساله است و شش سال از حضورش در این آموزشگاه می‌گذرد. بافتنی، گلدوزی و نقاشی دکوراتیو را آموخته و در کنار درس و آمادگی برای کنکور، بخشی از وقتش را به هنر اختصاص می‌دهد.
کمی آن‌طرف‌تر، خاطره که کنکور ریاضی‌فیزیک را با رتبه ۱۲۰۰ پشت سر گذاشته، رؤیای تحصیل در رشته مهندسی مکانیک دانشگاه تهران را در سر دارد.
کوثر نیز از بافتنی، گلدوزی، نقاشی و سفالگری آموخته‌های زیادی دارد و با اشاره به نقاشی‌های روی دیوار، از آثاری می‌گوید که خودش خلق کرده است.
هر کدام از این دختران، رؤیایی متفاوت دارند؛ یکی به دانشگاه فکر می‌کند، دیگری در دنیای رنگ‌ها غرق می‌شود و آن یکی تازه قدم در مسیر یادگیری گذاشته است. آنچه میان همه آن‌ها مشترک است، نیاز به فرصتی برای رشد و دیده‌شدن است.
مهارت‌آموزی؛ فراتر از سرگرمی
فاطمه بخشایشی، مدیر آموزشگاه توان‌یار شاخه طوبی، در گفت‌وگو با خبرنگاران می‌گوید: صنایع‌دستی، حسابداری، فناوری اطلاعات و خدمات آموزشی از جمله رشته‌هایی هستند که در این مرکز آموزش داده می‌شوند.
به گفته او، هنرجویان پس از بررسی شرایط می‌توانند به‌صورت رایگان ثبت‌نام کنند و تلاش مجموعه بر این است که هر فرد متناسب با علاقه و توانایی‌های خود، مسیر آموزشی مناسبی را انتخاب کند.
بخشایشی با اشاره به اهمیت استعدادیابی می‌افزاید: در جلسات مشاوره، علایق و توانمندی‌های هنرجویان با همراهی خود آن‌ها و خانواده‌هایشان بررسی می‌شود تا آموزش‌ها متناسب با شرایط هر فرد باشد.
او همچنین از تلاش برای توانمندسازی جوانان در آستانه خروج از مراکز نگهداری بهزیستی خبر می‌دهد و می‌گوید تعدادی از این افراد با دریافت گواهینامه‌های مهارتی، از تسهیلات خوداشتغالی نیز بهره‌مند شده‌اند.
از کلاف کاموا تا درآمدزایی
در این آموزشگاه، هنر قرار نیست فقط در قاب کلاس باقی بماند. بخشایشی با اشاره به حضور هنرجویان در نمایشگاه‌ها می‌گوید هدف، معرفی آثار و فراهم‌کردن امکان فروش مستقیم محصولات آن‌هاست.
او از تجربه یکی از هنرجویان به نام کوثر یاد می‌کند که بنا بر اعلام مدیر آموزشگاه، طی پنج روز حضور در غرفه نمایشگاهی و فروش کیف‌های دست‌دوز و پارچه‌ای، نزدیک به هفت میلیون تومان درآمد خالص کسب کرده است.
این تجربه نشان می‌دهد که مهارت‌آموزی، در صورت پیوند با بازار فروش، می‌تواند به فرصتی برای کسب درآمد و تقویت استقلال اقتصادی تبدیل شود.
مدیر آموزشگاه همچنین از علاقه مجموعه به آموزش رایانه و آشنایی هنرجویان با ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی سخن می‌گوید؛ مسیری که می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای برای فعالیت هنری و حرفه‌ای آنان ایجاد کند.
سهم جامعه در ساختن آینده‌ای مستقل
بخشایشی با تأکید بر ضرورت حمایت خیرین و نهادهای مسئول، تجهیز کارگاه‌ها، تأمین ابزار کار و ایجاد فرصت‌های فروش را از نیازهای مهم این مجموعه می‌داند.
واقعیت این است که حمایت از افراد دارای معلولیت نباید به کمک‌های مقطعی محدود بماند. خرید محصولات هنرجویان، فراهم‌کردن فرصت اشتغال و ایجاد دسترسی برابر به آموزش و بازار کار، می‌تواند مسیر استقلال آن‌ها را هموارتر کند.
در طوبی، کلاف‌های کاموا به کلاه و عروسک تبدیل می‌شوند، رنگ‌ها روی بوم جان می‌گیرند و آرد و کاکائو به کیک می‌رسند؛ اما مهم‌تر از همه این محصولات، فرصتی است که به هنرجویان داده می‌شود تا توانایی‌هایشان را باور کنند.
این دختران و پسران به ترحم نیاز ندارند؛ آن‌ها فرصت می‌خواهند، فرصتی برای آموختن، درآمدزایی و ایستادن روی پای خودشان.