۱۳آبان ماه امسال زمان انتخابات ریاست جمهوری آمریکاست. این انتخابات بیشتر از آن چه که برای خود آمریکا و ملتش مهم باشد ظاهرا برای مردم ایران مهم تر و سرنوشت سازتر است چراکه منتظر برد و باخت کاندیداهای ریاست جمهوری آمریکا هستیم.یعنی تکلیف اقتصاد ما را باید روسای جمهوری آمریکا تعیین کنند. این اولین بار و تنها موردی نیست که آمریکا سرنوشت ما را تعیین می کند هرچند خود را کشوری مستقل و نه شرقی و نه غربی می دانیم اما اقتصاد ما کاملا به سخنرانی های روسای جمهوری آمریکا و عملکردشان وابسته است. اقتصادمان را برجام تعیین کرد آن هم چه تعیینی؟! ترامپ را دیوانه می نامیم ولی وقتی شب سخنی از تحریم می زند یا تهدید، فردایش دلار بالا می رود و به تبع آن گرانی بیداد می کند و در این میان مردم هستند که آسیب می بینند.
دولت ایران می گوید تحریم ها چندان تاثیری در اقتصاد ایران ندارند اما عملا بحران می آفریند.
آمریکا را مقصر همه بدبختی هایمان می دانیم اما در این میان از کارمندان جزء گرفته تا مسئولین و مدیران ارشد جلوی پای تولید سنگ اندازی می کنند.
در یک خانواده همه چشمشان به تصمیم های بزرگ خانه در همه موارد است. اگر پدری بتواند در همه امور زندگی تصمیم های درست بگیرد و عملکرد خوب و شایسته ای داشته باشد اعضا خانواده در رفاه و آسایش خواهند بود وگرنه با خانواده ای از هم گسیخته و آسیب دیده مواجه خواهیم بود.
اگر دولت هایمان از اقتدار و انسجام و عملکرد مناسب برخوردار بودند و دست مفسدین اقتصادی را قطع می کردند و َآقازاده های اختلاسگر پرورش نمی دادند امروز میلیاردها دلار همین اقازاده ها سرمایه هنگفت بانک های خارج از کشور نبود، ایران آباد بود و برای گرفتن یک مجوز تولید نمی بایستی دم چندین نفر را دید و این همه سنگ جلوی پای سرمایه گذاران نبود و چرخ های تولید واشتغال می چرخید و بیکاری و طلاق و فساد و اسیب های اجتماعی نبود. آن موقع بود که تغییر روسای آمریکا و سخنان ترامپ و امثال آن هیچ تاثیری بر اقتصاد ایران نمی گذاشت.
چهل سال از انقلاب اسلامی می گذرد می گوییم خودکفا شده ایم در حالی که با یک تحریم اقتصادمان بهم می ریزد چرا که از سوزن گرفته تا دگمه از خارج وارد می شود چه برسد به لوازم صنعتی و خانگی و…. و همه این ها در سایه بی کفایتی و زراندوزی دولت ها بوده است.
احمدی نژاد می رود با خودش بدهی روی دوش دولت می گذارد، روحانی می اید اختلاس های گنده وزیر وزرا و اقازاده ها رو می شود. اما هنوز دیر نشده و می توان بدنه دولت را پاکسازی کرد، کارمندان نافرمان و رشوه گیر را گوشمالی داد و چند مدیر اختلاسگر و آقازاده را از هواپیما به پایین انداخت تا عبرتی برای دیگران شود و سرمایه گذاران را جذب و چرخ های اقتصاد را چرخاند
از: طیبه شایان