گزارش از: تانیش نیوز طیبه شایان
در حاشیه جاده باسمنج تبریز، محوطهای سرسبز و گسترده با ظرفیتهای کمنظیر کشاورزی، آموزشی و اقتصادی قرار دارد که میتواند فراتر از یک مرکز تحقیقاتی، به موتور محرک تولید و اشتغال منطقه تبدیل شود.
در جریان تور رسانهای دانشگاه تبریز، همراه جمعی از خبرنگاران از مجتمع آموزشی، پژوهشی و تحقیقاتی خلعتپوشان بازدید کردیم مجموعهای با حدود ۳۳۰ هکتار وسعت که بخشهای مختلف کشاورزی، دامداری، مرغداری و صنایع غذایی را در خود جای داده است.
خلعتپوشان با پیشینه تاریخی و ظرفیتهای علمی خود، از جمله فضاهایی است که بهرهبرداری هدفمند از آن میتواند منافع چندجانبهای برای دانشگاه و منطقه به همراه داشته باشد از ایجاد درآمد پایدار برای دانشگاه و فراهم کردن بستر آموزش عملی و پژوهشهای کاربردی برای دانشجویان گرفته تا جذب سرمایهگذاری، توسعه تولید و اشتغالزایی.
محمدعلی میثمی، رئیس ایستگاه تحقیقاتی خلعتپوشان، با اشاره به فعالیتهای این مجموعه گفت: دانشجویان در بخشهای مختلف دامداری، مرغداری، باغداری و زراعت بهصورت عملی آموزش میبینند و این مجموعه علاوه بر مأموریت آموزشی و پژوهشی، سالانه بیش از ۱۰ میلیارد تومان درآمد برای دانشکده کشاورزی ایجاد میکند.
وجود ادوات و ماشینآلات قدیمی کشاورزی، از جمله خرمنکوبی با قدمت سال ۱۹۱۰ میلادی و تراکتورهای چند دهه گذشته، از دیگر ظرفیتهای دیدنی این مجموعه است که میتواند با برنامهریزی مناسب به جاذبهای آموزشی و حتی گردشگری تبدیل شود.
فرزین شهبازی، رئیس دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز نیز با اشاره به ظرفیت تولیدی و آموزشی این مجموعه، از برنامه راهاندازی فروش اینترنتی محصولات و برگزاری تورهای آموزشی برای آشنایی دانشآموزان با چرخه تولید خبر داد.
اسماعیل اسدی، معاون اداری و مالی دانشکده کشاورزی نیز ورود بخش خصوصی را راهکاری برای جبران بخشی از هزینههای آموزشی، پژوهشی و رفاهی دانشگاه دانست و بر تجربههای موفق همکاری با سرمایهگذاران تأکید کرد.
آنچه در بازدید از خلعتپوشان بیش از هر چیز به چشم میآید، وسعت و ظرفیتهای متنوع مجموعهای است که میتواند با مدیریت هدفمند و جذب سرمایهگذاری، از یک فضای صرفاً دانشگاهی به مجموعهای پویا در پیوند میان علم، تولید و اقتصاد تبدیل شود.
بیتردید، استفاده بهینه از این محوطه وسیع و سرسبز، ضمن تقویت درآمدهای پایدار دانشگاه، فرصت بیشتری برای آموزش میدانی و پژوهشهای کاربردی دانشجویان فراهم میکند و حضور فعال بخش خصوصی نیز میتواند زمینهساز توسعه صنایع وابسته، ایجاد فرصتهای شغلی و رونق اقتصادی منطقه باشد.
خلعتپوشان فقط یک زمین وسیع متعلق به دانشگاه نیست، سرمایهای علمی، طبیعی و اقتصادی است که اگر ظرفیتهای آن بهدرستی فعال شود، میتواند سهم بیشتری در توسعه تبریز و آذربایجان شرقی داشته باشد.
صبحینک، نمونهای از پیوند سرمایهگذاری بخش خصوصی با ظرفیت دانشگاه
یکی از جلوههای احیای ظرفیتهای مجتمع خلعتپوشان، استقرار و راهاندازی صنایع غذایی صبحینک با مشارکت بخش خصوصی است، مجموعهای که به گفته سیامک دشتی، سرمایهگذار و صاحب این برند، پس از بازسازی فضای متروکه و آسیبدیده، با سرمایهگذاری نزدیک به ۴۰ میلیارد تومان به چرخه تولید بازگشته است.
وی با اشاره به فعالیت شرکت پویان شیمی بهعنوان بهرهبردار این مجموعه گفت: صبحینک و صبحینو در حوزه تولید محصولات سنتی و صنعتی فعالیت میکنند و سبد تولیدی آنها بیش از ۵۴ قلم محصول شامل انواع فرآوردههای لبنی، شکلات و محصولات کنجدی را در بر میگیرد.
وی با بیان اینکه ظرفیت اسمی دریافت شیر خام این واحد به ۱۰ تن در روز میرسد، از برنامه توسعه تولید و عرضه محصولات خبر داد و افزود: این مجموعه در مسیر دستیابی به فناوری استخراج لاکتوفرین قرار دارد فناوری ارزشمندی که در حال حاضر تنها در تعداد محدودی از کشورهای جهان توسعه یافته است.
به گفته وی، طراحی بستهبندی محصولات با الهام از نمادهای تاریخی تبریز، از جمله برج خلعتپوشان و میدان ساعت، نیز با هدف پیوند صنعت، هویت فرهنگی و ظرفیتهای بومی شهر انجام شده است.
این سرمایهگذاری را میتوان نمونهای از ظرفیت همکاری دانشگاه و بخش خصوصی دانست الگویی که علاوه بر بازگرداندن یک فضای بلااستفاده به چرخه تولید، زمینه ایجاد اشتغال، توسعه فناوری و عرضه محصولات متنوع را فراهم میکند.*
