تانیش نیوز/ط. شایان
اربعین بیشک یادبود انقلاب امام حسین (ع) است.
انقلابی که هدفش مبارزه با بیعدالتی اجتماعی، ظلم و بیاطلاعی مردم بود.
زورگویان در زمان امام حسین (ع) هر کاری کردند تا حدودی را که حق از باطل را تشخیص میدهد، از بین ببرند و هدفشان بازتعریف ارزشهای دینی و اجتماعی مطابق میل خود برای جامعه آن زمان بود. اما امام حسین (ع) در مقابل آنان ایستاد و با فداکاری خود و خانوادهاش در راه احیای اسلام، اجازه نداد که در نقشههای شوم خود موفق باشند. او اعتقاد راسخ داشت که زندگی تحت استبداد همان زندگی در جهنم است: “برای من مرگ چیزی جز خوشبختی نیست و زندگی در زیر ستمگران چیزی جز زندگی در جهنم نیست.”
انقلاب حسینی بهحق اندیشه اسلامی را بهطور عام و اندیشه شیعی را بهطور خاص به دلیل ابعاد و ویژگیهای آن انقلاب که در تاریخ کمنظیر بود، فراگرفت و شیعیان سعی کردند از این واقعه بزرگ در همه ابعاد بهره ببرند و بهرهبرداری کنند. همهچیز مربوط به آن، ازجمله روز چهلم، آن روز را زنده نگه میدارند.
هر ساله در اربعین حسینی زایران از اقصی نقاط جهان پای پیاده عازم مرقد مطهر امام حسین «ع» می شوند.
زائری که توفیق دارد با پای پیاده به زیارت امام حسین(علیه السلام) مشرف شود، از جریان روزمره زندگی مادی دور می شود تا از فیض روحانی زیارت بهترین توشه را برچیند. او می خواهد بیعت دوباره کند و به بهترین صورت وجود یاری و وفاداری خویش را نشان دهد.
استشمام و بوییدن خاک کربلا و سجده بر آن تربت بی همگن، آرزوی هر دلداده و شوریده حالی است تا شور و شعور را ره توشه کرده و به شوق دیدار محبوب، زمین و زمان را گذر کند تا سُرمه وصل را به دیده کشیده و چشم به گوشه نگاهِ نگار، روشن کند.
یک اربعین برای تو حیران شدم حسین
مانند گیسوی تو پریشان شدم حسین
با چند قطره اشک دل من سبک نشد
ابری شدم به پای تو باران شدم حسین