به روزهای پایانی سال ۱۴۰۰ نزدیک می شویم. سالی که قرار بود با دولت جدید تغییرات اساسی در کشور رخ دهد. رکود، تورم، بیکاری و گرانی کاهش یابد و آرامش و آسایش نسبی به کشور بازگردد. اما متاسفانه پیش بینی ها درست از آب درنیامد بطوری که طی ماههای گذشته شاهد اعتراضات صنفی متعدد بودیم. جیب هایی که خالی تر شدند و روان هایی که ناآرام شدند.
بحث های صیانت از فضای مجازی و حذف ارز ترجیحی از جمله مسایلی بودند که با روح و روان مردم در این شرایط سخت اقتصادی بازی کردند.
افزایش چند برابری قیمت بخش عمدهی کالاها برای مردمی که از دستمزد ثابتی برخوردارند، شرایط اقتصادی را برای اکثریت مردم متوسط و کم درآمد دشوار کرده است. این وضعیت بالاخص در آستانه شب عید بیش از پیش زجرآور شده و صدای اعتراض خانوادههای عیال وار را بلند کرده است.
در این شرایط وظایف خطیری هم بر دوش مسئولین و هم بر دوش مردم سنگینی میکند که باید در قبال طبقات محروم و مستضعف به انجام رسانند. تلاشها و اقدامات مختلف نیز باید با منطق و فرهنگ جهادی صورت گیرد و هر کس بدون چشم داشت به دیگران به وظیفه خود عمل کند.
یکی از شاخصهای مردمی بودن بودن در نظامهای سیاسی همدردی مسئولین و مردم است. به واقع اگر در نظام اسلامی چنین همدردی واقعی وجود نداشته باشد، تعابیری چون مردمسالاری و … لفظهای توخالی و فاقد معنایی خواهد شد که تنها به درد بازیهای زبانی و رسانهای و تبلیغاتی خواهد خورد.
مردمسالاری واقعی مردمسالاری است که در آن مسئولین متناسب با شرایط عمومی مردم زیست کنند و درد مردم درد آنان نیز باشد اما متاسفانه گاه سخنانی نسنجیده بیشتر از درد نداری مردم را آزار می دهد. سخنانی که نشات گرفته از عدم درک شرایط مردم است و مصداق مثل معروف «سیر از گرسنه خبرندارد» می باشد.
امید است در این روزهای پایانی سال مردم مهربان و نوعدوستمان همانند روزها و سالهای گذشته دست همت بالا بزنند و خنده و نشاط را به خانواده های نیازمند هدیه بدهند.
عبادت به جز خدمت خلق نیست به تسبیح و سجاده و دلق نیست
طیبه شایان