گزارش از: خبرنگار تانیش نیوز/طیبه شایان
وقتی کلیپ به پایان رسید و اشکهای حاج کریم نیز نمایان شد، سالن یکباره ایستاد. همه برایش کف زدند… دقایقی طولانی… و چه زیبا بود دیدنِ احترام مردم به مردی که افتخار سرزمین ماست.
نام مؤسسه خیریه ابرار قائم را نخستین بار زمانی شنیدم که یکی از مددجویان، با دلی پر از نگرانی، از من خواست کمک کنم تا راهی برای تعمیر سقفی برای خانه رو به ریزشش پیدا کنم. وقتی با خیر جوان، آقای بیرقدار تماس گرفتم، او مرا به این مؤسسه معرفی کرد؛ مؤسسهای که رسالتش رسیدگی به مسکن محرومان است. همان روز اولین تصویر زیبا از این نهاد خیریه در قلبم ثبت شد؛ روزی که خانهی آن مددجوی بیپناه، دوباره جان گرفت.
امروز قرار بود همایش خیرین این مؤسسه برگزار شود. هنگامی که وارد تالار معلم شدم، سالن تقریباً پر بود؛ پر از انسانهایی که آمده بودند تا سنگی بر سرِ بامِ بیسرپناهان بنهند. ردیفهای نخست را ریشسفیدانی پر کرده بودند که نام هر کدام در این شهر، یادآور سالها انساندوستی است. و میان آنها، مردی میدرخشید که نامش نهتنها در ایران، بلکه در جهان، با خیر و مهر گره خورده است: کریم مردانیآذر.
در آغاز مراسم، کلیپی از زندگی این خیر بزرگوار پخش شد. در سکوتی عمیق، صدها نفر چشم به پرده دوخته بودند. از کودکیاش گفتند؛ از پسربچهای که درس را رها کرده بود تا برای کمک به خانوادهاش به تهران بیاید؛ ظرف بشوید، کارگری کند و روزی برسد که وقتی وارد مدرسهای میشود، کودکان با صدای بلند فریاد بزنند: «دوستت داریم حاج آقا!»
و همین جمله، اشک از چشمان این قهرمان واقعی جاری میکرد.
حاج کریم، مردی که از پایینترین پلههای زندگی آغاز کرد و امروز، با ثروتی که حاصل کار، تلاش و برکت نان حلال است، سایهی خود را بر سر کودکان، بیماران و محرومان ایران و جهان گسترانده؛ مردی که شاید تاریخ بار دیگر چون او را به خود نبیند.
وقتی کلیپ به پایان رسید و اشکهای حاج کریم نیز نمایان شد، سالن یکباره ایستاد. همه برایش کف زدند… دقایقی طولانی… و چه زیبا بود دیدنِ احترام مردم به مردی که افتخار سرزمین ماست.
سپس لحظهای رسید که احساسات همه را دربرگرفت؛ رونمایی از مجسمه مادر حاج کریم. مادری که او موفقیتش را مدیون دعایش میداند. خیر بزرگوار و نامی ایران که امروز در دهه دهم زندگیست با کمک اطرافیان آرامآرام روی سن آمد. هنوز کاملاً ننشسته بود که تشویقها دوباره شروع شد؛ تشویقهایی از جنس عشق و قدرشناسی.
وقتی پرده از مجسمه برداشته شد و حاج کریم روبهروی تصویر مادرش ایستاد، دوباره اشک در چشمانش حلقه زد. چه زیبا بود این لحظه، آن هم در روز بزرگداشت مقام مادر.
پس از آن، کلیپی از فعالیتهای مؤسسه ابرار قائم پخش شد؛ تصاویری از خانههایی که اگر کمک خیرین نبود، شاید امروز ویرانههایی بودند؛ شاید اتفاقی تلخ، کودکی را یتیم یا مادری را بیخانه میکرد. اما حالا، هر کدامشان به خانهای امن تبدیل شدهاند.
در ادامه فرصتی دست داد تا با خلیل ساعی، مدیرعامل سختکوش این مؤسسه گفتگو کنم. او با افتخار از خدمات ارائهشده گفت: تاکنون هزار و ۱۴۵ خدمات رسانی در بخش های مختلف انجام شده است که از این تعداد ۱۷۳۵ در بخش تعمیرات ۱۰۰۵ ودیعه رهن و کمک هزینه و ۴۵۰ تکمیل احداث داریم. سه مجتمع در دست احداث داریم که یکی مجتمع ۲۴ واحدی است و مددجویان ساکن هستند و مجتمع شماره دو با ۷۵ درصد پیشرفت فیزیکی ۲۵ واحد است که طی یکسال وچند ماه به اتمام می رسد و مجتمع شماره سه ۲۱ واحدی است که زودتر از مجتمع شماره دو طی یک سال به اتمام خواهد رسید و در مجموع ۷۰ واحد مسکونی با تمامی تجهیزات و شکیل تحویل مددجویان خواهد شد.
وی گفت: گرانی بیداد میکند. مرمت یک خانه تا ۱۵۰ میلیون خرج برمیدارد. ودیعههای ۲۰ و ۵۰ میلیونی گذشته، امروز به ۱۵۰ میلیون رسیده. این یعنی حمایت خیرین باید بیشتر شود.
و جملهای که در ذهنم مانده است: حفظ کرامت انسانی اولویت ماست؛ تا امروز نام هیچ مددجویی را فاش نکردهایم. خانه داشتن واجب است و ساخت مسکن، کاری است که از توان یک انسان نیازمند خارج است.
این همایش، تنها یک مراسم نبود؛ روزی بود برای شکوه انسانیت، مهر مادر، تلاش یک قهرمان و همدلی برای ساختن سقفی امن برای کسانی که جز امید، چیزی ندارند.
