مصاحبه از: بهزاد خیاط شایان
هنر یک استعداد ذاتی است و اگر خوب پرورش یابد می تواند بروز و ظهور یابد. فرناز رنجدوزان هم این استعداد را از پدرش به ارث برده است.
به گزارش خبرنگار تانیش نیوز می گوید وقتی کودکی بیش نبود در کنار پدر می نشست و به نقشه های قالی چشم می دوخت و با هر گرهی که پدر بر تار و پود قالی می زد در ذهن خردسالش فرشی آشکار می شد که طرحی نوین داشت.
وی که متولد ۱۳۶۸ است نقاشی را با رنگ روغن شروع کرده و سه سال به صورت ابداعی سفال سرامیک را یاد گرفته است.
رنجدوزان که به تدریس نقاشی کودکان و نوجوانان نیز مشغول است می گوید: طرح های ماندلا و تذهیب و سبک رئالیسم کار می کنم و وقتی ۱۸ سالم بود شاگردی استاد مدبری را کرده ام.
وی آرزوهای بزرگ و جالبی دارد و می گوید: قصد دارم مدرسه ای تاسیس و هنرمندان را به صورت یک مجموعه در آن جمع کنم.
رنجدوزان هنر را ودیعه الهی می داند و می گوید: هنر روح لطیفی از لطف الهی است که در وجود انسان نهادینه می شود و وقتی نقاشی می کنم به آرامش می رسم.
وی می افزاید: این آرامش را می توان شبیه کودکی دانست که فارغ از مشکلات این دنیا در آغوش مادر احساس امنیت می کند.
وی هنر را بهترین زبان برای بیان مشکلات جامعه می داند و می گوید: هنر زبان گویای مسایل اجتماعی است و میتوان با زبان هنر مشکلات جامعه را به شکل بسیار زیبا بیان و منتقل کرد.
این هنرمند جوان ادامه می دهد: دانش آموز کوچکی داشتم که متوجه شدم مدتی است تصویر یک فرشته را می کشد که دارد به طرف آسمان می رود بنابراین حدس زدم حتما برای یکی از عزیزانش اتفاق ناخوشایندی افتاده است و موقعی که از وی سئوال کردم فهمیدم خواهرش فوت کرده است و او خواهرش را در قالب یک فرشته نقاشی می کند که به آسمان رفته است.
وی که آثارش را در اداره فرهنگ و هنر آذربایجان شرقی به نمایش گذاشته بود از متولیان امر خواست تا حمایت های مادی و معنوی به هنرمندان را فراموش نکنند چرا که یک پشتگرمی برای آنها محسب می شود.
رنجدوزان تاکنون هشت نمایشگاه انفرادی و دو نمایشگاه جمعی برپا کرده است.
