یادداشت از: تانیش نیوز/بهزاد خیاط
در دنیای امروز، ارتباطات دیگر یک خدمت لوکس نیست؛ یک نیاز حیاتی است. اینترنت و تلفن همراه، مسیر ارتباط مردم با خانواده، مراکز درمانی، خدمات امدادی، بانک‌ها، کسب‌وکارها و حتی فعالیت‌های روزمره است. با این حال، در ایران هر بار که برق قطع می‌شود، بسیاری از مشترکان با اختلال یا قطع کامل شبکه تلفن همراه و اینترنت نیز روبه‌رو می‌شوند؛ گویی خاموشی برق، حکم خاموشی ارتباطات را هم صادر می‌کند.
سال‌هاست اپراتورهای تلفن همراه از مشترکان هزینه دریافت می‌کنند؛ از آبونمان و بسته‌های اینترنتی گرفته تا تعرفه‌های مختلف خدمات. درآمد این شرکت‌ها کم نیست و همواره نیز تعرفه‌ها با دلایل مختلف افزایش یافته است. بنابراین این پرسش کاملاً منطقی است که سهم مشترک از این درآمدها چیست؟ آیا نباید بخشی از این منابع صرف نوسازی زیرساخت‌ها و تأمین تجهیزات حیاتی مانند باتری‌های پشتیبان شود؟
اگر تحریم‌ها مانع واردات تجهیزات شده‌اند، آیا باید مردم تاوان آن را بپردازند؟ مگر نه اینکه در سال‌های گذشته بارها ثابت شده برای بسیاری از نیازهای کشور، راهکارهایی مانند دور زدن تحریم‌ها، خرید از بازارهای جایگزین یا تأمین از مسیرهای دیگر وجود داشته است؟ اگر هم هزینه خرید باتری‌های جدید بالاست، آیا حفظ پایداری ارتباطات میلیون‌ها مشترک ارزش این سرمایه‌گذاری را ندارد؟
بدیهی است هیچ مشترکی انتظار ندارد اپراتورها معجزه کنند، اما انتظار دارد خدماتی که بابت آن هزینه پرداخت می‌کند، از حداقل استانداردهای پایداری برخوردار باشد. وقتی با اولین خاموشی، اینترنت و آنتن تلفن همراه نیز از دسترس خارج می‌شود، این سؤال جدی مطرح است که برنامه نگهداری و نوسازی تجهیزات دقیقاً کجاست؟
احترام به حقوق مشترکان تنها با تبلیغات رنگارنگ و فروش بسته‌های اینترنتی معنا پیدا نمی‌کند؛ احترام واقعی زمانی است که در شرایط بحرانی نیز ارتباط مردم حفظ شود. امروز ارتباطات، بخشی از امنیت، اقتصاد و حتی سلامت جامعه است و قطع آن می‌تواند پیامدهایی فراتر از یک اختلال ساده داشته باشد.
شاید زمان آن رسیده باشد که وزارت ارتباطات، سازمان تنظیم مقررات و اپراتورهای تلفن همراه، به جای ارائه توضیحاتی تکراری درباره فرسودگی باتری‌ها، برنامه‌ای شفاف با زمان‌بندی مشخص برای نوسازی تجهیزات ارائه دهند. مردم حق دارند بدانند هزینه‌ای که هر ماه پرداخت می‌کنند، چگونه صرف ارتقای کیفیت خدمات می‌شود و تا چه زمانی باید هزینه ضعف زیرساخت‌ها را نیز از جیب و آرامش خود بپردازند.
حقوق مشترکان، مطالبه‌ای تجملاتی نیست؛ حقی قانونی و اجتماعی است که نمی‌توان آن را با هر خاموشی به خاموشی سپرد.
تحریم، زمانی معنا دارد که همه در برابر آن مسئولیت بپذیرند، نه اینکه تنها مردم هزینه‌اش را پرداخت کنند. اگر برای دریافت هزینه از مشترکان هیچ مانعی وجود ندارد، برای تأمین زیرساخت و حفظ کیفیت خدمات نیز باید راه‌حلی وجود داشته باشد. حقوق مردم، اولین قربانی خاموشی‌ها نباید باشد.»